fbrun jest w zasadzie odpowiednikiem okienka "Uruchom..." z innych środowisk graficznych. Oznacza to, że jest to łatwy sposób na uruchamianie programu, który nie jest zawarty w menu (lub wymaga specjalnego zestawu parametrów dla danego wywołania).
fbrun może też być przydatny w przypadku podania domyślnej lini poleceń w menu, którą możesz edytować, a potem wykonać. Przykładem może być łączenie się przez ssh z komputerem o bardzo długiej nazwie z ogromną ilością opcji, które się bez przerwy zmieniają. W takim przypadku możesz dodać fbrun do swojego menu, które będzie zawierało wszystko opcje i nazwę komputera. Gdy użyjesz wspomnianego wpisu w menu będziesz mógł edytować linię poleceń, gdy to konieczne i wykonać ją.
fbrun przyjmuje różne opcje:
-font [font name] Czcionka tekstu -title [title name] Ustaw tytuł na podany -text [text] Tekst wejściowy -w [width] Szerokość okna w pikselach -h [height] Wysokość okna w pikselach -display [display string] Nazwa wyświetlacza -pos [x] [y] Pozycja okna w pikselach -fg [color name] Kolor tekstu pierwszoplanowego -bg [color name] Kolor tła -a Wygładzanie -hf [history file] Plik histori do załadowania (domyślnie ~/.fluxbox/history) -help Pokaż tą pomoc
Nazwy większości opcji powinny mówić same za siebie. Opcje -text i -hf mogą wymagać wytłumaczenia. Pierwsza jest używana do podania domyślnego (modyfikowalnego) tekstu w oknie fbrun. Jeśli zechcesz podać wiele argumentów (jak np. ssh -X -f), upewnij się, że podajesz je w cudzysłowach:
fbrun -text "ssh -X -f"
Opcja -hf określa plik, w którym fbrun przechowują swoją "pamięć" o użytych poleceniach (tak jak to robi bash). Zazwyczaj nie potrzebujesz tej opcji i wtedy używana jest domyślna lokalizacja. Ta opcja jest użyteczna, gdy masz wiele wpisów fbrun w menu i chcesz mieć oddzielne historie poleceń dla każdego z nich.